به گزارش مفدامشهد، معصومه عشقی زاوه، روانشانس اداره مشاوره در خصوص دیالوگ های رایج بین زوج ها مطلبی را منتشر کرد:

حق با منه، تو اشتباه می‌کنی ! این جمله خیلی قدیمی است و در تاریخ دعواهای ارتباطی بیشتر از بقیه جملات رواج دارد. مثل همه‌چیزهای رایج دیگر ما آن را مسلم می‌دانیم و یادمان می‌رود که چه تأثیری روی ما خواهد داشت. وقتی زوج‌ها برای درمان می‌آیند، هرکدام این هدف پنهان را دارند که درمانگر را قانع کنند من حق‌دارم و همسرم اشتباه می‌کند. 
احساس حق داشتن باعث می‌شود لذت ببریم و حسی از پیروزی و برد در ما ایجاد می کند. وقتی این‌طور احساس می‌کنید حس قدرتمند بودن و حتی شکست‌ناپذیر بودن به شما دست می‌دهد. مشکل نیاز به محق بودن باعث می‌شود آن‌قدر به محق بودن اهمیت بدهیم که برای راضی بودن از رابطه‌مان وجود آن را حتی ضروری هم بدانیم. هر وقت حس کردید هوش کمتری دارید یا اشتباه کردید از رابطه خود ناراضی می‌شوید. اگر این همان بازی است که شما خود و همسرتان را گرفتار آن کرده‌ است، بدانید که رابطه شما نمی‌تواند به این صورت پیش رود که همیشه شما حق داشته باشید و همسرتان اشتباه کند. 
نکته اینجاست که هرچقدر روی این احساس پافشاری کنید نتیجه دوری بیشتر شما و همسرتان از یکدیگر و تضعیف عشق و علاقه و حس مراقبت شما نسبت به یکدیگر است. درمانگر

در اتاق درمان به دنبال این نخواهد بود که بداند کدام‌یک از طرفین حق می‌گوید و کدام‌یک ناحق. او فقط به دنبال رفتارهای کارآمد است؛ یعنی چه رفتاری باعث می‌شود تا صمیمیت، شفقت و عشق بیشتری در رابطه جریان داشته باشد؟ او خواهد گفت اصرار روی اینکه چه کسی حق دارد باعث نشده، اوضاع این رابطه بهتر بشود. 
در گام اول باید برای فکرهایی که درباره نیاز به محق بودن دارید کاری بکنید . چطور؟ به‌سادگی آن‌ها را رها کنید. یک‌راه برای انجام این کار این است که روی افکار خود اسمی بگذارید و دفعه بعدی که در ذهن شما جریان پیدا کردند با خود بگویید: باز داستان من حق‌دارم، تو اشتباه می‌کنی شروع شد. با انجام این کار ساده بین شما و افکارتان فاصله‌ای ایجاد خواهد شد. بین محق بودن و "بودن" تفاوتی وجود دارد. البته شاید به نظر برسد که این‌طوری تغییر زیادی اتفاق نمی‌افتد اما می‌توانید این تمرین را انجام بدهید و متوجه شوید دیگر مثل قبل مجبور نخواهید بود تا بر اساس افکار مضری که درباره محق بودن دارید عمل کنید. 
وقتی روی حق داشتن خودمان اصرار می‌کنیم انگار که زره پوشیده‌ایم و می‌خواهیم از خود دفاع کنیم. اما برای رسیدن به صمیمیت بهتر است زره خودتان را دربیاورید و سلاح خودتان را زمین بگذارید؛ چون معلوم است که با زره و سلاح نمی‌شود به فکر صمیمیت بود. آسیب‌پذیری بخش اساسی از صمیمیت است و حتماً خطراتی در پی خواهد داشت. اما راه دیگری برای رسیدن به آن وجود ندارد. بهتر است خطرکنید و از پیامدهای لذت‌بخش آن استفاده کنید. 

حقوق معنوی محفوظ و ذکر منبع با کتاب شناسی زیر بلامانع است: 
جیووا کراسکو. (۱۳۹۳). حق با منه، تو اشتباه می‌کنی. علی فیضی (مترجم).

خبرنگار: حمید دهقانیان